Var að velta því fyrir mér nú um daginn hvað væri það vandræðalegasta sem komið hefði fyrir mig á minni *hóst*stuttu ævi*hóst*(25) og gaman að leita til baka í leit að þannig atvikum. Gleymi því t.d. seint þegar ég var staddur upp á sjúkrahúsi með gauja og við höfum verið þetta 13-14 ára í heimsókn hjá mömmu hans. Þetta var auðvitað á þessu tímabili þar sem maður skammaðist sín fyrir ættingja sína upp að ákveðnu marki, og þarna var afi minn Áki á lifi, blessuð sé minning afa gamla. Við vorum semsagt þarna e-ð á ferðinni, mjög líklega í eltingarleik og glymur svo í sjúkrahúsinu "maaatur" "maaatur" þannig að við snarstoppum svo svitinn kastar sér af okkur og gauji spyr mig, "hver er þetta eiginlega?" og hló hann svona, ég hló líka en og sagði "ég veit það ekki, höldum áfram" (þarna vissi ég í raun að þetta var afi gamli. En gauji vildi rannsaka þetta mál e-ð frekar en ég að reyna að komast hjá því og pikka í hann og segi honum að hann sé hann og hleyp ég því af stað. Gauji gerði ekki neitt, og gekk í átt að matsalnum, og við svo búið gat ég ekki flúið þessa staðreynd og gekk ég því með honum í átt að matsalnum og heyrist þá aftur "maaatur" og ég byrja að svitna aftur, þó öðruvísi svita. Svo sjáum við að þetta er að sjálfsögðu afi og gauji spyr "bíddu ævar er þetta ekki afi þinn?" "júhú(ægilega óvænt)þetta er afi, þvílíkur meistari þetta er" segi ég og hlæ aðeins en græt eins og kornabarn inn í mér. En samt toppnáungi sko, var svolítið fyrir sopan á sínum yngri en hver er það ekki.

Svo man ég líka eftir því þegar ég var staddur í sundkennslu og búið var að skipta í lið, og var ég að taka bringuna á þetta en sá að ég var talsvert á eftir þeim sem ég var að keppa við, og stoppaði ég því á öðrum endanum og hristi hausin og tilkynnti það að ég gæti ekki keppt meira þar sem ég hafði misstigið mig á leiðinni. Man samt eftir því að ég náði að sannfæra Gunna Sigga frænda minn um þetta, hann sumsagt trúði mér. Gunni Siggi einmitt ýtti Guðrúnu Kristins út í laugina á svo eftirminnilegan hátt hér í den, og hló heilmikið af því í einhverjar vikur á eftir.

Svo þegar ég og Birkir Vagn vorum sendir á vestmannsvatn í sumarbúðir. Þar deildum við herbergi í viku eða svo, og gerðum heilmikið grín af flestum í kringum okkur (þó aðallega Bibbi auðvitað) og einn af þeim sem á vegi okkar varð, var Eyvindur Karlsson, sonur Karls Ágústs Úlfssonar spaugstofumanns. Við stríddum honum svolítið, en hann átti tromp í erminni sá aðili, en þannig var það að eftir að við vorum búnir að gera at í einhverjum þarna og löbbuðum í átt að herbergi okkar sigri hrósandi bíður Eyvindur eftir okkur (örugglega bak við hurðina) og byrjar um leið að kasta í okkur u.þ.b. 1000 bókum af nýja testamentinu. Hann var svo brjálæðislegur á svipinn að ég held ég hafi pissað á mig. Ég var skömmustulegur það sem eftir var ferðar, í máske 1-2 daga.

Flestir húsvíkingar og nærsveitungar þekkja Mumma Skalla. Mummi var svona fyrirbæri hér á víkinni en þó manneskja sem allir voru hræddir við. Þannig var það einn sumardag á víkinni að við gauji vorum staddir niður á bryggju e-ð að ditta að bátnum hjá pabba gauja, lítilli hobby-trillu og var pabbi gauja eflaust að mála gripinn. Fljótlega gerum við okkur grein fyrir því að Mummi Skalli er á svæðinu, að sjálfsögðu, og okkur dettur það snjallræði í hug að spyrja hann að því hvað hann heiti. Við nálgumst hann eins og um serial-killer væri að ræða, og virðumst vera tilbúnir til þess að enda líf okkar þarna á bryggjunni með því að spyrja hann spurningar. Mig minnir að Gauji hafi fengið hlutkestið, sem þýddi að hann átti að spyrja hann, og snýr hann sér við og starir á okkur, og kaldur svitinn rennur niður kinnarnar á okkur og þarna vorum við bara, face to face og aðeins 2-3 metrar á milli okkar og hans, þegar gauji spyr "Hvað heitirðu?", örlítil hik kom á Mumma en hann svaraði blíðri röddu "Guðmundur" og við það snúum við okkur við um leið og við segjum "alltlæ bless" og göngum af stað, svipaðir og göngufólk í maraþonkeppni. Þarna semsagt vorum við búnir að lifa í ótta við þetta ljúfmenni sem Guðmundur var í allan þennan tíma.

Sennilega fyndnasta sagan sem ég man eftir svona í fljótu bragði gerðist þegar við vorum ca.14 ára. Þarna var í tísku að eiga kanínur og enginn var maður með mönnum, ef hann átti ekki kanínur. Svalasti staðurinn fyrir svoleiðis dýrahald var við hliðina á skólagörðunum, þar man ég að Orri Freyr átti t.d. helling af kanínum. En já, við gauji smíðuðum kofa, með hjálp frá pabba gauja, og í hann fengum við 2 kanínur. Hrikalega var það svalt að þegar t.d. einhver stelpa spurði mig að því hvað ég ætlaði að gera í dag, þá var svarið "gefa kanínunum" og er svarið sambærilegt við því í dag að segjast ætla að sniffa kókaín. En já, vorum í einhverjum vandræðum með mat handa þeim, áttum ekkert handa litlu krílunum okkar, og brugðum við því á það ráð, að hlaupa yfir lækinn og í skólagarðana og fá "lánað" hjá Guddu systur. Þetta endaði svo með því að við tókum það að okkur að eyðileggja mikið af garðinum. Þarna vorum við í essinu okkar, að rífa upp úr moldinni það sem nýbúið var að leggja niður, hjá m.a. systur minni litlu. Verðum varir við bíl sem kemur þarna að, og ákváðum við að hlaupa, svo hlupum við bara, og hlupum, svo hlupum við meira, og svo bara ennþá meira. Í millitíðinni hafði Kristjana Skarphéðins (mamma Ninnu í okkar bekk) séð til mín og kallað mjög skrækóttri röddu að okkur "Ææææævaaaaar" nokkrum sinnum en við virtum hana ekki viðlits og héldum hlaupum okkar áfram. Enduðum upp á golfvelli og biðum við þar í dágóða stund og héldum að okkur væri borgið eftir rúmlega klukkutíma þar uppfrá. Röltum þá niður í byggð aftur, og heim til gauja þar sem mamma hans beið okkar og sagði við okkur, með gífurlega vonsvikinni röddu að við skyldum fara til Sísíar og biðjast afsökunar á þessari hegðun okkar. Við sögðum ekki neitt og röltum niðureftir og náðum að sannfæra hvorn annan um það að við höfðum ekkert gert þetta. Við bönkum á dyrnar og til dyra kemur Sísí elskan og um leið og hún tekur í hurðina segjum við "við gerðum þetta sko ekki", en svo þurfti Sísí, sem tók þessu furðuvel, ekki langan tíma til þess að láta okkur vita að hún vissi vel að við gerðum þetta, þannig að við biðumst afsökunar á þessu framferði okkar.
En jæja, nenni ekki meiru í bili.

p.s. ég þori veðja putta upp á að, ef maður tekur þátt í getraun núna, þá er páskaegg í verðlaun, djöfull er mikið um það maður !